Baş kahramanımız tatlı bir amca. Tatlı olduğu kadar komik, hemde cimri.
Çevresinde gelişen her olayı parasal geri dönüşe göre organize ediyor. Tabi gönül işlerinde de geri durmuyor. Hatta oğlunun yanık olduğu kıza yürüyecek kadar uçmuş vaziyette.
Cimri, okuduğum ilk tiyatro metni oldu benim. Bu tür eserlere genelde soğuk baksamda, acayip keyifle okuduğumu itiraf etmeliyim. Özellikle cimri ihtiyarın sinirlenmesi, kitabı okurken zaman zaman kahkaha atmama bile sebep oldu. :)
Amasra
Ankara’dan gezi rotamızı, Bartın’ı merkez alarak, Bartın’nın "solu" ve "sağı" şeklinde iki ayrı rota olarak planladık.Bartı’nın sol tarafında gideceğimiz yerleri; İnkumu plajı ve Güzelcehisar ( Lav Sütunları), sağ tarafını ise Amasra rotası şeklinde belirledik.
Bu noktaların Ankara’ya ortalama uzaklığı 3 saate yakın sürüyor araç ile yolculukta.
Güzelcehisar ve İnkumu plajlarında ufak tesisleşmeler mevcut. Sezon kapalı olduğu için çok sağlıklı bir analiz olmasa da; konaklama, wc , duş vs imkanları bu iki nokta için var. Yeme - İçme konusunu bilmiyorum çünkü her yer kapalıydı ama yazın yoğun bir hareketliliğin olduğu bu plajlarda mutlaka açık olan yada açılan bir yerler vardır.
Bu iki lokasyondan sonra Bartın'ın Ankara'ya göre sağında kalan Amasra beldesine gittik. Küçük ama sevimli bir yer. Hatta çok sevimli bir ruhu var. Sahilde gezip, adanın yokuşlarından tırmandık.
Katili gölgelerin arasında arama, çünkü katil, gölgenin ta kendisi.
Amirim Niemans ile daha önce bir çok Grange romanında maceradan maceraya koşmuştum. Grange son romanında tekrar Niemans’ı baş rol koltuğuna oturtmuş.
Kendi halinde yaşayan ve toprak işleriyle uğraşan uçuk bir tarikatın kilisesinde, tarikatın önde gelenlerinden bir rahip, çöken sıvaların altında kalıp hakka kavuşur. :) Bu olayı çözmek için bizim polis şefi Niemans gene yollara düşer.
Uzun zamandır klasikler üzerinden yürüyordum. Polisiye yada korku gerilim türünü baya özlemişim, bu kitabı okurken anladım. Koşturmacalı polisiye sevenlere tavsiye edilir.
Yukarıdaki cümleyi bir kitapçıda, yeni çıkan kitaplar bölümündeki bir kitabın üzerinde gördüm. Kitabın kapağında bir kadın vardı. Özellikle kaşları yamaç paraşütü gibiydi. :) Sonra Frida ismini Netflix’de görünce filmine bari bakayım dedim.
Hayatın ilk tokadını küçük yaşlarda topal kalarak yiyen Frida, gençlik ve olgunluk çağında da bu tokat silsilesinden bolca yemeye devam eder.
Aslında ressamlığa ilgi duyar, hatta bu meslek sayesinde bir ressam ile tanışır evlenir. Fakat ressam abimiz resmen çok eşli havalarında takılan, hovardalığın doktorasını yapmış uçuğun biridir.
Hayatında yediği fiziksel darbelerin yanında, sevdiği adamdan da ruhsal darbe yiyen Frida, aldığı her hasar sonrasında toparlanmayı başarır.
Ortalamayı bence aşamayan film, iki saatlik süresinde de zaman zaman beni darladı.
Yılmaz Erdoğan'ı ilk defa bu rol altında izledim. Daha önce bu tarz denemesi var mı bilmiyorum ama ben ilk defa böyle bir rolde izledim kendisini.
Geçmişle bağlantılı bir operasyonda mağdur olan iki kardeş yıllar sonra kendilerini mağdur eden komisere kumpas kurarlar. Ne kadar tanıdık değil mi? :)
Konun içinde bizim komiser kendi işlediği cinayeti aydınlatmaya çalışan ama bir yandan da yakalanmamak için her yolu deneyen bir güvenlik amirine dönüşür.
Benim en çok takıldığım konu, senaryoyu fazla kasmışlar. Yani ödül alan, yılların tecrübeli polis amirinin bazı şeyleri süzememesi Yılmaz Erdoğan kalitesine yakışmamış.
Kimin eli kimin cebinde belli değil.
İlk başta Stepan Trofimoviç adında emekli modunda bir amcamızı anlatarak başlayan roman, daha sonra, ortaya karışık misali, türlü türlü insanların konuya dahil olmasıyla çorbaya dönüyor. Burada mesele; karakter aralarındaki bağlantıyı sürekli aklınızda diri tutup, isimleri unutmamanız. Zira konu içerisinde 8-9 tane kilit kişi var.
Konunun ana ekseni şu şekilde. Mevcut Rus yönetimi halkın bir kısmında tepki çekmektedir, bu tepkiye karşılık mevcut yönetimi indirmek için bazı gruplar gizliden gizliye çalışmaktadır. Esas anlatılmak istenen; gizli faaliyet gösteren gruplardan birinin hücre evinde toplanıp yaptığı tehlikeli çalışmalar.
Yazar tartışmasız bu kitabında da gene sanatını konuşturmuş. Karakterler üzerinden yaptığı psikolojik tahliller, betimlemeler, değişen ruh hallerinin yansıdığı davranışlar gene efsane olmuş.
Rus klasiklerinde hep karşıma çıkar. Mesela hep bir toplumsal statü vurgusu vardır ama fakirlikten sürünen herkesin iyi kötü mutlaka bir hizmetkarı bulunur. Yani hem fakir olup, hem hizmetkar çalıştırmakta biraz ilginç. :)
